Leven op het brandtrapterras

Tekst: Jamy Sprenkels
Leestijd: 1 á 2 minuten
Illustratie: Jetske Janssen

Het is de droogste lente in jaren volgens De Bilt. Normaal gesproken betekent het dat de terrassen propvol zitten en de trein richting het strand aanvoelt als een blik sardientjes, maar al weken zit ik, net als de rest van de wereld, binnen. Vanaf 1 juno mogen de terrassen en cafés weer open, we kunnen de teugels weer een klein beetje laten vieren, maar tot het zo ver is, wacht ik af. Samen met huisgenoten, vrienden en familie. In de tussentijd heb ik het ‘brandtrapterras’ ontdekt.

Werken in een café of mooie tuin zit er nog niet in, de parken waren lang gesloten. Nu we massaal thuis zitten wordt ieder zonnestraaltje meegepikt. Wie geen tuin of balkon heeft moet creatief worden. In mijn creatieve bui heb ik het brandtrapterras uitgevonden. Van ’s morgens vroeg tot laat in de middag staat de zon op de trap, vlak bij mijn deur in het balkon-loze appartementencomplex. Een stoel voor de nooddeur, een kleedje om mijn benen te beschermen tegen loeiheet staal en een verlengsnoer voor de laptop. Als echte zonaanbidder kan ik niet gelukkiger zijn met mijn plekje buiten. De duiven in de bomen houden me gezelschap wanneer ik niet in een meeting zit. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nooit gedacht had die zin te typen.

Er lijkt licht aan het einde van de tunnel, maar helaas is het coronavirus nog steeds niet verdwenen. In sommige landen wordt het erger (Amerika, Brazilië) en in sommige landen wordt het langzaamaan beter. Italië opent langzaam weer wat deuren, China lijkt er weer bovenop en in Griekenland zijn de stranden weer toegankelijk. Over een paar dagen mogen we weer samenkomen op het terras, in het café en wordt het leven iets normaler. Voor nu leef ik op mijn eigen kleine terrasje, tot alles straks weer kan en mag.

Spread the love

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *