De schoonheid van het stellen van vragen

Tekst: Isa Beke
Leestijd: 3 minuten
Illustratie: Jetske Janssen

De afgelopen weken heb ik vaak en veel op eierschalen gelopen. Ik had – nog steeds – moeite met het vormen van mijn mening en daardoor ook mijn woorden. Bij iedere zin die van mijn tong rolde keek iemand anders mij weer aan alsof ik de fout van mijn leven maakte en onder een steen moest kruipen. 

Niks wat je zegt is goed. Als je opkomt voor de Black Lives Matter beweging ben je links, als je kritiek uit op het protest op de dam ben je rechts, als je geschokt bent dat een beeld van Columbus wordt neergehaald ben je racistisch, als je twijfels hebt bij de 1,5 meter maatschappij ben je egoïstisch. Niks wat je zegt is goed, voor iedereen.

In tijden zoals deze moeten er onderwerpen besproken worden. Het is geen tijd meer om vragen te stellen, maar een tijd om je uit te spreken. Er moet nu iets gebeuren en de snelste manier om dat te doen, is om jezelf te laten horen. Toch schuilt er een schoonheid in het stellen van vragen, want van vragen leren we. Ik kan nu wel roepen dat ik voor de 1,5 meter maatschappij ben, maar hoe weet ik dan waarom we eigenlijk 1,5 meter afstand houden of waarom we een mondkapje opdoen of waarom dit de beste manier zou zijn. 

Wanneer je vragen stelt sta je open om te leren en om een andere mening te begrijpen. Daar hoef je het dan nog niet mee eens te zijn, maar je kan – of moet zelfs – daar wel begrip voor tonen. Vragen beginnen vaak een discussie en als de wereld ergens meer van nodig heeft, dan is het wel discussie. En dan niet de soort discussie waar je tegen elkaar aan schreeuwt tot iemand niet meer kan ademen, maar een soort discussie waar naar elkaars standpunten wordt geluisterd en dan een oplossing wordt bedacht.  

Dat kan beangstigend zijn. Zo’n discussie kan er namelijk voor zorgen dat de mensen om je heen een andere mening vormen. Dan zien we elkaar opeens in een heel ander daglicht. Maar omdat we daar bang voor zijn, hoeven we nog niet stil te blijven. Zeker niet als je het ergens niet mee eens bent. Wat denk je dat er was gebeurd als je moeder niet tegen je vader had gezegd dat hij die lelijke stropdas niet moest dragen, als Aletta Jacobs niks had gezegd over de rechten van vrouwen, of als de jongere generatie in Hong Kong niks had gezegd over het beleid van de regering. 

Niks wat je zegt is goed voor iedereen. Er zullen mensen zijn die de wereld niet op jouw manier zien, maar dat betekent niet dat ze niet gehoord hoeven worden. Het is niet de taak van de pers of sociale media om te bepalen met wie wij het eens zijn, dat horen wij zelf te beslissen. Zolang er iemand is met een andere visie is het een waardevolle discussie. Hoe saai zou het anders zijn als iedereen het altijd overal mee eens is? 

Spread the love

One thought on “De schoonheid van het stellen van vragen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *